ஐயரை கூப்பிட்டனியளோ..!

ஐயரை கூப்பிட்டனியளோ… யாழ்ப்பாண தமிழ் குடும்பங்களின் “ஐயர் இல்லையென்றால் வாழ்க்கையே இல்லை” என்னும் மகத்தான பாரம்பரியம்!

யாழ்ப்பாணம், மார்ச் 28 – ஒரு யாழ்ப்பாண தமிழ் வீட்டில் பிறப்பு, பூப்பு, திருமணம், காதல், விவாகரத்து, வேலைக்கு போவது, வேலை இழப்பது, வீடு கட்டுவது, வீடு விற்பது, கார் வாங்குவது, கார் விற்பது, பூனை பிறப்பது, பூனை இறப்பது என்று எந்த ஒரு “முக்கிய” நிகழ்வுக்கும் முதல் கேள்வி இதுதான்:

“ஐயரை கூப்பிட்டனியளோ?”

இந்த ஒரு வாக்கியம் போதும். அந்த வீட்டில் உள்ள அத்தனை பெண்களும் (குறிப்பாக அம்மா, பெரியம்மா, சித்தி, அத்தை, மாமியார், அக்கா, தங்கை, அக்கா மகள், தங்கை மகள், அக்காவின் மாமியார் வரை) ஒரே நேரத்தில் “ஐயர் இல்லைன்னா எல்லாம் தப்பு போயிடும்” என்று பயந்து நடுங்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை – ஐயர் ஏகபோகம்

ஒரு குழந்தை பிறந்தால்:
“ஐயரை வரச் சொல்லி ஜாதகம் பார்க்கணும். இல்லாட்டி அந்தக் குழந்தைக்கு கிரகங்கள் சரியில்லைன்னு வளர்ந்து பெரியவனாகி, யாழ்ப்பாண பஸ் ஸ்டாண்டில் டீக்கடை வைச்சுடுவான்.”

பெண் பூப்படைந்தால்:
“ஐயர் வந்து மந்திரம் போடணும். இல்லாட்டி அவ பிறகு லண்டன் போய் கருப்பன் -ஓட ஓடிப்போயிடுவா.”

திருமணம் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். மணமேடையில் ஐயர் இல்லையென்றால் அந்தத் திருமணம் “சட்டப்படி” நடக்காது என்பது யாழ்ப்பாண தமிழ் பெண்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

“ஐயர் மந்திரம் சொல்லலைன்னா, அந்தக் கல்யாணம் ஆறு மாசத்துல விவாகரத்து ஆயிடும். பாரு, அந்த அம்மா வீட்டுப் பொண்ணு ஐயரை கூப்பிடல, இப்போ divorce ஆயிட்டா இல்ல?”

இப்படி ஒரு பயம். “அந்தக் காலத்தில் ராவணன் இப்படி செஞ்சான், அதனால அவன் குடும்பம் அழிஞ்சது” என்பதையும் சேர்த்து சொன்னால் போதும். அத்தனை பெண்களும் தலையாட்டி “ஆமா ஆமா” என்று ஒப்புக்கொள்வார்கள். சுய சிந்தனை? அது ஐயர் வரும் வரை “தடை செய்யப்பட்ட” பொருள்.

இங்குதான் யாழ்ப்பாண தமிழ் சமூகத்தின் double standard அழகாக வெளிப்படும்.

ஒருவர் இறந்தால் சாதாரண மனிதர்கள் வீட்டில்:
“ஐயர் சொன்னார் – 31 நாள் துடக்கு. அதுக்கு முன்னாடி எதுவும் செய்யக் கூடாது. வீடு நல்லது கெட்டது எல்லாம் 31 நாள் கழிச்சுதான்.”

ஆனால் அதே ஐயர் குடும்பத்தில் யாராவது இறந்தால்?
“எங்களுக்கு 10 நாள்தான். எங்களுக்கு வேற மாதிரி விதி.”

ஏன் இந்த வித்தியாசம்?

“எங்களுக்கு தொழில் பாதிக்கும் அல்லோ…” என்று ஐயர்கள் அழகாக சொல்வார்கள்.

அதாவது, உங்களுக்கு 31 நாள் துக்கம் வைத்தால் உங்க வேலை, உங்க பிள்ளைங்க படிப்பு, உங்க வாழ்க்கை – எல்லாம் பாதிக்கலாம். ஆனால் எங்களுக்கு (ஐயர்களுக்கு) 10 நாள் போதும், எங்க தொழில் (பூஜை, மந்திரம், சாஸ்திரம்) பாதிக்கக் கூடாது.

யாழ்ப்பாண தமிழ் அம்மாக்கள் இதை கேட்டவுடன் “ஆமா… ஐயர்களுக்கு வேலை இருக்கு இல்ல” என்று புரிந்து கொண்டு, தங்களுக்கு 31 நாள் துக்கம் வைத்துக் கொள்வார்கள். சுயமரியாதை? அது என்ன புது மருந்தா?

பயத்தின் அழகிய வியாபாரம்

யாழ்ப்பாண தமிழ் பெண்கள் (குறிப்பாக வயதானவர்கள்) ஒருவருக்கு ஒருவர் இந்த பயத்தை அழகாக பரப்புவார்கள். WhatsApp குழுக்களில், கோயில் படிகளில், திருமண வீடுகளில், இறப்பு வீடுகளில் – எல்லா இடத்திலும் ஒரே பேச்சு:

“அந்த வீட்டுல ஐயரை கூப்பிடலையாம்… பாரு, அவங்க பையன் இப்போ foreign-ல job இல்லாம யாழ்ப்பாணத்துக்கு திரும்பி வந்துட்டான்.”

“ஐயர் சொன்ன மாதிரி பண்ணல, அதான் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் ஆக மாட்டேங்குது.”

இந்த பயம் அவ்வளவு ஆழமாக பதிந்திருக்கிறது, சிலர் ஐயர் சொல்வதை விட, “ஐயர் என்ன சொல்வாரோ” என்ற எதிர்பார்ப்பிலேயே வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள். சுயமாக ஒரு முடிவு எடுப்பது என்பது “பாவம்” என்று நினைக்கும் அளவுக்கு.

யாழ்ப்பாண தமிழ் சமூகத்தில் ஐயர் இல்லாத எந்த நிகழ்வும் “முழுமையடையாது” என்பது தெளிவாகிறது. பிறப்பு, திருமணம், இறப்பு – மூன்றிலும் ஐயர் இல்லையென்றால் அது “அரைகுறை” என்று முத்திரை குத்தப்படும்.

எனவே அடுத்த முறை உங்க வீட்டில் ஏதாவது நடந்தால் முதல்ல இந்தக் கேள்வியை கேளுங்கள்:

“ஐயரை கூப்பிட்டனியளோ…?”

இல்லையென்றால்… உங்க வீட்டு பெண்கள் WhatsApp-ல “அந்த வீடு ஐயரை கூப்பிடல” என்று புது குழு உருவாக்கி, பயத்தை பரப்ப ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

அதுதான் யாழ்ப்பாண தமிழ் பாரம்பரியத்தின் அழகு. ஐயர் இல்லை → வாழ்க்கை இல்லை.
ஐயர் இருந்தால் → எல்லாம் சரியாகிவிடும். (குறைந்தபட்சம் 10 நாள் அல்லது 31 நாள் வரை)